Darmowe ebooki » Dramat szekspirowski » Sen nocy letniej - William Shakespeare (Szekspir) (czytaj txt) 📖

Czytasz książkę online - «Sen nocy letniej - William Shakespeare (Szekspir) (czytaj txt) 📖».   Wszystkie książki tego autora 👉 William Shakespeare (Szekspir)



1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 ... 13
Idź do strony:
lecz Hermii należą te śluby.  
Kto dwie przysięgi na dwie kładzie szale,  
Sam, jak przysięgi, wagi nie ma wcale;  
Na dwóch też szalach śluby twe fałszywe  
Piórka nie ważą, jak bajki kłamliwe. 
  LIZANDER

Gdym jej przysięgał, nie miałem rozsądku.

HELENA

Dziś, gdy ją zdradzasz, nie więcej w nim wątku168.

LIZANDER

Ale Demetriusz ją, nie ciebie, kocha.

DEMETRIUSZ budząc się
Heleno, nimfo, aniele uroczy,  
Z czymże porównać zdołam twoje oczy?  
Kryształ jest błotem. Co pokus zuchwałych  
W twych ust dwóch wiśniach całunkom169 dojrzałych!  
Na szczytach Tauru170 czysty śnieg zebrany,  
Oddechem wschodnich wiatrów przewiewany,  
Krukiem się wyda, gdy podniesiesz ręce:  
Niech ich dotknięciem usta me poświęcę. 
  HELENA
Piekielne męki! Ach, widzę, że chcecie  
Społem171 się biednej urągać172 kobiecie.  
Gdyby iskierka honoru w was tlała,  
Nigdy bym takiej krzywdy nie doznała.  
Czyż wam nie dosyć jest mnie nienawidzić,  
Czyli wam jeszcze ze mnie trzeba szydzić?  
Gdyby w was dusze, jak twarz, mężów były,  
Ust by wam nigdy słowa nie skaziły,  
W których mi miłość składacie namiętną,  
Gdy wiem, że jestem dla obu was wstrętną.  
Spółubiegacie173, widzę, się wzajemnie  
W miłości ku niej, a w szyderstwie ze mnie.  
Prawdziwie, godne bohaterów czyny,  
Zdrój łez wyciskać z ócz biednej dziewczyny!  
Nigdy dziewicy szlachetne by dusze 
Nie wystawiały na szyderstw katusze,  
I śmiechem serca jej nie zakrwawiały. 
  LIZANDER
Zbyt, Demetriuszu, jesteś skamieniały. 
Wszak kochasz Hermię, ja ci bez wahania 
Mych odstępuję praw do jej kochania,  
A ty znów przestań myśleć o Helenie,  
Kocham ją bowiem na wieki, szalenie. 
  HELENA
Jeszcze marniejszych słów nigdy szyderca  
Nie wyrzekł.  
  DEMETRIUSZ
Hermię z całego ci serca 
Daję, Lizandrze. 
  LIZANDER
Jeślim kiedy wiarę 
Mógł jej przysięgać, dzieje to już stare;  
Serce me tylko gościem u niej było,  
Dziś do Heleny, do domu, wróciło  
I tam zostanie. 
  DEMETRIUSZ
Heleno, on kłamie. 
  LIZANDER
Nie bluźń uczuciom, gdyś pojąć nie w stanie,  
Lub ciężko za to skarci cię to ramię.  
Ale patrz, twoje nadbiega kochanie.  
 
Wchodzi Hermia. HERMIA
Jeżeli ciemność świat oku zamyka, 
Dźwięk tym potężniej do ucha przenika, 
I co na sile widzenia zmysł traci, 
W dwójnasób ciemność słuchowi to płaci. 
Jeśli nie mogły me znaleźć cię oczy, 
Ucho sprowadził twych słów dźwięk uroczy. 
Czemuś mnie odbiegł w samotnej ustroni? 
  LIZANDER

Nie może zostać, kogo miłość goni.

HERMIA
Jakaż cię miłość od mojego łona 
Mogła oderwać?  
  LIZANDER
Miłość nieskończona, 
Piękna Helena, przy której spojrzeniu 
Blednieją174 gwiazdy na niebios sklepieniu. 
Czyż ci odejście me nie pokazało, 
Że bić dla ciebie serce to przestało? 
  HERMIA

To żart, Lizandrze, twym słowom nie wierzę.

HELENA
I ona z nimi zawarła przymierze! 
Widzę, że sobie przyrzekli wzajemnie  
Okrutnym żartem gorzko szydzić ze mnie.  
Niedobra Hermio, niewdzięczna dziewico!  
Miałażeś serce sprzysięgać się z nimi, 
I pośmiewiska robić mnie ofiarą? 
Toż nasze długie, samotne rozmowy, 
Godziny w słodkich spędzone marzeniach, 
Smutek, gdy czas nas rozdzielił na chwilę, 
Wszystko to z twojej wybiegło pamięci? 
Dni szkolnych przyjaźń, dziecinna niewinność? 
Jak często, Hermio, niby dwie boginie, 
Igłą kwiat jeden stwarzałyśmy razem, 
Z jednego wzorka, na jednym stołeczku, 
Tę samą piosnkę jednym nucąc tonem, 
Jak gdyby ręce, głosy, myśli nasze 
Jednego tylko ciała były częścią? 
Rosłyśmy razem jak podwójna wiśnia, 
Pozornie tylko na dwie rozdzielona, 
Lecz jedna zawsze pomimo rozdziału; 
Na jednym szczepie dwie piękne jagody; 
Dwa ciała, ale jedno tylko serce; 
Podobne sobie jak herbowe tarcze, 
Jednej rodziny jednym strojne hełmem. 
Chciałażbyś zerwać starą miłość naszą, 
I w zgodzie z nimi z przyjaciółki szydzić? 
To nie dziewicy, nie czyn przyjaciółki. 
Ja ci z płcią naszą mogę to wyrzucać175, 
Chociaż ja tylko krzywdę całą czuję. 
  HERMIA
Jak mnie namiętne słowa twoje dziwią! 
Nie ja to ciebie, ty mnie raczej krzywdzisz.  
  HELENA
Czyż nie za twoją podnietą Lizander 
Szyderczo wielbi moją twarz i oko? 
Nie twojąż sprawą twój drugi kochanek, 
Który przed chwilą nogą mnie odpychał, 
Teraz mnie nimfą, boginią nazywa? 
Powiedz, dlaczego Demetriusz to prawi176, 
Kiedy mnie w głębi duszy nienawidzi? 
Czemu Lizander niby się wyrzeka 
Twojej miłości, którą płonie cały, 
I u nóg moich składa mi przysięgi, 
Jeśli nie z twojej woli i podniety? 
Ach, jeśli twoich nie posiadam wdzięków, 
Twoich powabów i twojego szczęścia, 
Jeżeli kocham, co najboleśniejsza, 
Bez wzajemności, godną raczej jestem 
Politowania, a nie twej pogardy.  
  HERMIA

Słów twoich myśli177 nie pojmuję wcale.

HELENA
Wytrwaj do końca. Poglądaj178 żałośnie, 
A drwinkuj179 ze mnie, kiedy się odwrócę, 
Mrugajcie wzajem na siebie, do końca 
Prowadźcie żarcik tak pięknie zaczęty, 
A będą o nim pisały kroniki. 
Gdyby w was była litość, wychowanie, 
Za cel swych szyderstw nie mnie byście wzięli. 
Lecz bądźcie zdrowi, w części ma to wina, 
Której zaradzi śmierć lub oddalenie. 
  LIZANDER
Zostań! Wymówek słuchaj mych, Heleno, 
Piękna Heleno, życie me, ma duszo! 
  HELENA

Cudownie!

HERMIA
Drogi, przestań tak z niej szydzić. 
  DEMETRIUSZ

Głuchy na prośbę, usłucha przymusu.

LIZANDER
Marny twój przymus, jak marna jej prośba;  
Z twych gróźb bezsilnych, jak z próśb jej, się śmieję.  
Heleno, ja cię kocham, na me życie!  
To życie, którem chętnie gotów stracić,  
By kłamstwo zadać temu, który mówi,  
Że cię nie kocham. 
  DEMETRIUSZ
On nigdy nie zdoła 
Jak ja cię kochać. 
  LIZANDER
Jeżeli tak mówisz, 
Chodź, dowiedź tego.  
  DEMETRIUSZ
I owszem, natychmiast. 
  HERMIA

Lizandrze, powiedz, co to wszystko znaczy?

LIZANDER

Precz stąd, murzynko!

DEMETRIUSZ
Hola, mości panie!  
Sierdzisz się180, widzę, chcesz niby pokazać, 
Że idziesz za mną, ale się nie ruszasz; 
Bardzo potulny z ciebie, widzę, człowiek.  
  LIZANDER
Puść mnie, kocico, obrzydły łopuchu,  
Albo cię z siebie jak węża otrząsnę!  
  HERMIA
Co się to znaczy? Skąd to grubiaństwo,  
Drogi kochanku? 
  LIZANDER
Ja, drogi kochanku? 
Oddal się, precz stąd, żółta Tatarzynko! 
  HERMIA
Czy nie żartujesz?  
  HELENA
Żartujecie razem. 
  LIZANDER
Dotrzymam mego słowa, Demetriuszu. 
  DEMETRIUSZ
Daj na to oblig181, bo jak teraz widzę,  
Twe słowo złamać lekka może ręka.  
  LIZANDER
Cóż ja mam począć? Czy chcesz, bym ją zabił?  
Nie chcę jej krzywdzić, choć jej nienawidzę.  
  HERMIA
Krzywdą największą twoja mi nienawiść.  
Nienawiść! Za co? Drogi, co się stało?  
Czyż ja nie Hermia? Czy ty nie Lizander?  
Jestem tak piękną, jak byłam przed chwilą,  
Wszakże tej nocy jeszcze mnie kochałeś,  
Ach, i tej nocy rzuciłeś mnie także!  
Czemuś mnie rzucił? O, uchowaj Boże!  
Naprawdę? Powiedz. 
  LIZANDER
Naprawdę, przysięgam. 
Nigdy już spotkać z tobą się nie chciałem.  
Więc przestań wątpić, wyrzecz się nadziei,  
Bo to nie żarty, lecz prawda, że z serca  
Brzydzę się tobą, a kocham Helenę. 
  HERMIA
Ha, ty kuglarko182, miłości złodzieju! 
Kwiatów robaku! więc w nocy przybyłaś  
I serce memu skradłaś kochankowi? 
  HELENA
Pięknie, na honor! Nie masz więc skromności,  
Niemaszże w sobie dziewiczego wstydu?  
Więc pragniesz gwałtem z moich ust łagodnych  
Niecierpliwości wywołać odpowiedź?  
Fe, wstydź się, lalko, wstydź, komediantko183! 
  HERMIA
Lalko? dlaczego? O, teraz rozumiem,  
Porównywając184, widzę, naszą kibić185,  
Nie zapomniała o swej wysmukłości,  
I swoim wzrostem, swym olbrzymki wzrostem,  
Przemogła186 na nim; nie ma wątpliwości.  
Także więc w jego poważaniu wzrosłaś, 
Że się przy tobie karlicą wydaję?  
Więc jestem małą, malowana tyczko,  
Powiedz, jak małą? Ja ci tylko powiem,  
Żem nie do tego stopnia jeszcze małą,  
By me paznokcie ócz187 twych nie dosięgły. 
  HELENA
Panowie, błagam, choć ze mnie szydzicie,  
Brońcie mnie od niej188! Nie byłam swarliwą189,  
Do obelg nie mam najmniejszego daru  
I mam prawdziwie dziewiczą lękliwość.  
Brońcie mnie od niej! Może się wam zdaje,  
Że się potrafię sam na sam z nią mierzyć,  
Bo trochę niższą wzrostem jest ode mnie — 
  HERMIA

Niższą? Znów niższą?

HELENA
Dobra moja Hermio, 
Nie bądź, przez Boga, tak dla mnie okrutną!  
Wszakże ja zawsze kochałam cię, Hermio,  
Nigdy ci żadnej nie zrobiłam krzywdy,  
Chyba gdym w szale miłości zdradziła  
Twoją ucieczkę; on pobiegł za tobą,  
A ja, przez miłość, pośpieszyłam za nim,  
Lecz on mnie słowem odgonił surowym,  
Wzgardą, ciosami, śmiercią nawet groził.  
I teraz pozwól w pokoju mi odejść,  
A ja do Aten z mym wrócę szaleństwem  
I mym widokiem dręczyć cię przestanę.  
Pozwól mi odejść! Patrz, jak jestem prostą  
I jak potulną. 
  HERMIA
A któż cię tu trzyma? 
  HELENA
Szalone serce, które tu zostawiam.  
  HERMIA
Z kim? Czy z Lizandrem? 
  HELENA
O nie! Z Demetriuszem. 
  LIZANDER
Nie bój się, ona nie zrobi ci krzywdy.  
  DEMETRIUSZ
Nie, mości panie, choć trzymasz jej stronę.  
  HELENA
O, wiem, jak śmiałą i chytrą jest w gniewie;  
Piekielną jędzą w szkole jeszcze była  
I zapalczywą, chociaż wzrostem małą.  
  HERMIA
I znowu małą? Wciąż niską i małą?  
Długoż mnie jeszcze krzywdzić pozwolicie? 
Puście mnie do niej! 
  LIZANDER
Precz mi stąd, karlico, 
Niedostrzeżony pęcełku190 sporysza191,  
Żołędzi!  
  DEMETRIUSZ
Jesteś nazbyt pochopliwy192 
W służbie osoby, która tobą gardzi.  
Daj pokój193. Przestań mówić o Helenie,  
Nie bierz jej strony, bo jeśli raz jeszcze  
Choć słówko do niej o miłości powiesz,  
Zapłacisz drogo. 
  LIZANDER
Puściła mnie teraz 
Jeśli masz serce, idź za mną rozstrzygnąć,  
Czyje są lepsze prawa do Heleny. 
  DEMETRIUSZ
Za tobą? Raczej z tobą, lub przed tobą 194. 
 
Wychodzą: Lizander i Demetriusz. HERMIA
Oto są twoje sprawki, mościa panno! 
Nie cofaj kroku.  
  HELENA
Nie ufam ci wcale, 
Przed twym przeklętym uciekam widokiem,  
Lecz jeśli skorsze195 do walki twe ręce,  
To dłuższe moje nogi do ucieczki wybiega. 
  HERMIA
Nie wiem, co mówić; jestem jak szalona! 
 
Wybiega za Heleną. OBERON
To twe niedbalstwo. Znów się omyliłeś, 
Lub złe swe figle płatasz dobrowolnie.  
  PUK
Wierzaj mi196, królu, to była omyłka. 
Wszak powiedziałeś, że go łatwo w borze  
Poznam po jego ateńskim ubiorze.  
Czyliż zgrzeszyłem, jeślim sok uroczy  
Na ateńskiego męża wylał oczy?  
Lecz nie żałuję błędu, bo ich swary,  
Wyznaję, królu, bawią mnie bez miary. 
  OBERON
Skrzyżować miecze wybiegli szalenie,  
Więc leć i wkoło nocy roztocz cienie,  
Niech jasne gwiazdy, co na niebie płoną,  
W mgle jak Acheron czarnej znów utoną;  
W gęstwinach lasu obłąkaj197 rywali,  
Nie dozwól, aby kiedy się spotkali; 
Czasem Lizandra naśladuj ton mowy,  
I Demetriusza gorzkimi karć słowy,  
To jak Demetriusz drażń gniew przeciwnika,  
A wciąż niech jeden przed drugim umyka,  
Aż nietoperza skrzydłami otoczy  
Sen, obraz śmierci, znużone ich oczy.  
Lizandra oko zwilż sokiem tych liści,  
On mu źrenice z ułudzeń oczyści,  
Wzrok mu zwyczajny swoją zwróci siłą,  
I ujrzy znowu wszystko, jak wprzód było,  
A sprawa cała, za ich rozbudzeniem,  
Marnym się
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 ... 13
Idź do strony:

Darmowe książki «Sen nocy letniej - William Shakespeare (Szekspir) (czytaj txt) 📖» - biblioteka internetowa online dla Ciebie

Uwagi (0)

Nie ma jeszcze komentarzy. Możesz być pierwszy!
Dodaj komentarz