Darmowe ebooki » Sonet » Sonety krymskie - Adam Mickiewicz (biblioteka książek online .TXT) 📖

Czytasz książkę online - «Sonety krymskie - Adam Mickiewicz (biblioteka książek online .TXT) 📖».   Wszystkie książki tego autora 👉 Adam Mickiewicz



1 2 3 4
Idź do strony:
Adam Mickiewicz Sonety krymskie

 

Ta lektura, podobnie jak tysiące innych, jest dostępna on-line na stronie wolnelektury.pl.

Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Nowoczesna Polska.

ISBN 978-83-288-3539-9

Sonety krymskie Strona tytułowa Spis treści Początek utworu [Sonety krymskie - Motto i dedykacja] Stepy akermańskie Cisza morska Żegluga Burza Widok gór ze stepów Kozłowa Bakczysaraj Bakczysaraj w nocy Grób Potockiéj Mogiły haremu Bajdary Ałuszta w dzień Ałuszta w nocy Czatyrdah Pielgrzym Droga nad przepaścią w Czufut-Kale Góra Kikineis Ruiny zamku w Bałakławie Ajudah Przypisy Wesprzyj Wolne Lektury Strona redakcyjna
Sonety krymskie
Przyjaciele Wolnych Lektur otrzymują dostęp do prapremier wcześniej niż inni. Zadeklaruj stałą wpłatę i dołącz do Towarzystwa Przyjaciół Wolnych Lektur: wolnelektury.pl/towarzystwo/
[Motto i dedykacja]
Wer den Dichter will verstehen, 
Muss in Dichter’s Lande gehen. 
 
Goethe im Chuld Nameh.1
Towarzyszom 
podróży krymskiej2 
Autor 
 
Stepy akermańskie34
Wpłynąłem na suchego przestwór oceanu, 
Wóz nurza się w zieloność i jak łódka brodzi, 
Śród fali łąk szumiących, śród kwiatów powodzi, 
Omijam koralowe ostrowy burzanu56. 
 
Już mrok zapada, nigdzie drogi ni kurhanu7; 
Patrzę w niebo, gwiazd szukam przewodniczek łodzi; 
Tam z dala błyszczy obłok? tam jutrzenka wschodzi? 
To błyszczy Dniestr, to weszła lampa Akermanu8. 
 
Stójmy! — Jak cicho! — Słyszę ciągnące żurawie, 
Których by nie dościgły źrenice sokoła; 
Słyszę, kędy się motyl kołysa9 na trawie, 
 
Kędy wąż śliską piersią dotyka się zioła. 
W takiéj ciszy — tak ucho natężam ciekawie, 
Że słyszałbym głos z Litwy. — Jedźmy, nikt nie woła! 
 
Podoba Ci się to, co robimy? Wesprzyj Wolne Lektury drobną wpłatą: wolnelektury.pl/towarzystwo/
Cisza morska10 Na wysokości Tarkankut11
Już wstążkę pawilonu12 wiatr zaledwie muśnie, 
Cichemi gra piersiami rozjaśniona woda; 
Jak marząca o szczęściu narzeczona młoda, 
Zbudzi się, aby westchnąć, i wnet znowu uśnie. 
 
Żagle, na kształt chorągwi gdy wojnę skończono, 
Drzémią na masztach nagich; okręt lekkim ruchem 
Kołysa się, jak gdyby przykuty łańcuchem; 
Majtek wytchnął, podróżne rozśmiało się grono. 
 
O morze! pośród twoich wesołych żyjątek 
Jest polip13, co śpi na dnie, gdy się niebo chmurzy, 
A na ciszę długiemi wywija ramiony. 
 
O myśli! w twojéj głębi jest hydra pamiątek, 
Co śpi wpośród złych losów i namiętnéj burzy; 
A gdy serce spokojne, zatapia w niém szpony. 
 
Żegluga
Szum większy, gęściéj morskie snują się straszydła, 
Majtek wbiegł na drabinę: gotujcie się dzieci! 
Wbiegł, rozciągnął się, zawisł w niewidzialnéj sieci, 
Jak pająk, czatujący na skinienie sidła. 
 
Wiatr! — wiatr! — Dąsa się okręt, zrywa się z wędzidła, 
Przewala się, nurkuje w pienistéj zamieci, 
Wznosi kark, zdeptał fale, i skroś niebios leci, 
Obłoki czołem sieka, wiatr chwyta pod skrzydła. 
 
I mój duch masztu lotem buja śród odmętu, 
Wzdyma się wyobraźnia, jak warkocz tych żagli, 
Mimowolny krzyk łączę z wesołym orszakiem; 
 
Wyciągam ręce, padam na piersi okrętu, 
Zdaje się, że pierś moja do pędu go nagli: 
Lekko mi! rzeźwo! lubo! wiem co to być ptakiem. 
 
Burza
Zdarto żagle, stér prysnął, ryk wód, szum zawiei, 
Głosy trwożnéj gromady, pomp złowieszcze jęki, 
Ostatnie liny majtkom wyrwały się z ręki, 
Słońce krwawo zachodzi, z niém reszta nadziei. 
 
Wicher z tryumfem zawył; a na mokre góry, 
Wznoszące się piętrami z morskiego odmętu, 
Wstąpił geniusz śmierci i szedł do okrętu, 
Jak żołniérz, szturmujący w połamane mury. 
 
Ci leżą na pół martwi, ów załamał dłonie, 
Ten w objęcia przyjaciół żegnając się pada, 
Ci modlą się przed śmiercią, aby śmierć odegnać. 
 
Jeden podróżny siedział w milczeniu na stronie 
I pomyślił: szczęśliwy, kto siły postrada, 
Albo modlić się umié, lub ma z kim się żegnać. 
 
Informacje o nowościach w naszej bibliotece w Twojej skrzynce mailowej? Nic prostszego, zapisz się do newslettera. Kliknij, by pozostawić swój adres e-mail: wolnelektury.pl/newsletter/zapisz-sie/
Widok gór ze stepów Kozłowa14 Pielgrzym i Mirza PIELGRZYM
Tam!... czy Allah postawił ścianą morze lodu? 
Czy aniołom tron odlał z zamrożonéj chmury? 
Czy Diwy15 z ćwierci lądu dźwignęli te mury, 
Aby gwiazd karawanę nie puszczać ze wschodu? 
 
Na szczycie jaka łuna!16 pożar Carogrodu! 
Czy Allah, gdy noc chylat rozciągnęła bury1718, 
Dla światów, żeglujących po morzu natury, 
Tę latarnię zawiesił śród niebios obwodu? 
  MIRZA
Tam? — Byłem: zima siedzi; tam dzioby potoków 
I gardła rzek widziałem, pijące z jéj gniazda. 
Tchnąłem, z ust mych śnieg leciał; pomykałem kroków, 
 
Gdzie orły dróg nie wiedzą, kończy się chmur jazda, 
Minąłem grom, drzémiący w kolebce z obłoków, 
Aż tam, gdzie nad mój turban była tylko gwiazda. 
To Czatyrdah!1920 
  PIELGRZYM
Aa!! 
 
Bakczysaraj2122
Jeszcze wielka, już pusta Girajów dziedzina23! 
Zmiatane czołem baszów ganki i przedsienia, 
Sofy, trony potęgi, miłości schronienia, 
Przeskakuje szarańcza, obwija gadzina. 
 
Skroś okien różnofarbnych powoju roślina, 
Wdzierając się na głuche ściany i sklepienia, 
Zajmuje dzieło ludzi w imię przyrodzenia 
I pisze Baltasara głoskami: RUINA.2425 
 
W środku sali wycięte z marmuru naczynie; 
To fontanna haremu26, dotąd stoi cało 
I perłowe łzy sącząc, woła przez pustynie: 
 
Gdzież jesteś, o miłości, potęgo i chwało! 
Wy macie trwać na wieki, źródło szybko płynie, 
O hańbo! wyście przeszły, a źródło zostało. 
 
Przekaż 1% podatku na Wolne Lektury.
KRS: 0000070056
Nazwa organizacji: Fundacja Nowoczesna Polska
Każda wpłacona kwota zostanie przeznaczona na rozwój Wolnych Lektur.
Bakczysaraj w nocy
Rozchodzą się z dżamidów pobożni mieszkańce27, 
Odgłos izanu w cichym gubi się wieczorze, 
Zawstydziło się licem rubinowém zorze, 
Srébrny król nocy28 dąży spocząć przy kochance. 
 
Błyszczą w haremie niebios wieczne gwiazd kagańce 
Śród nich po safirowym żegluje przestworze 
Jeden obłok, jak senny łabędź na jeziorze, 
Pierś ma białą, a złotem malowane krańce. 
 
Tu cień pada z ménaru i wierzchu cyprysa, 
Dalej czernią się kołem olbrzymy granitu, 
Jak szatany, siedzące w dywanie29 Eblisa30 
 
Pod namiotem ciemności; niekiedy z ich szczytu 
Budzi się błyskawica i pędem Farysa31 
Przelatuje milczące
1 2 3 4
Idź do strony:

Darmowe książki «Sonety krymskie - Adam Mickiewicz (biblioteka książek online .TXT) 📖» - biblioteka internetowa online dla Ciebie

Uwagi (0)

Nie ma jeszcze komentarzy. Możesz być pierwszy!
Dodaj komentarz