Darmowe ebooki » Dramat szekspirowski » Komedia omyłek - William Shakespeare (Szekspir) (co można czytać .txt) 📖

Czytasz książkę online - «Komedia omyłek - William Shakespeare (Szekspir) (co można czytać .txt) 📖».   Wszystkie książki tego autora 👉 William Shakespeare (Szekspir)



1 2 3 4 5 6 7 8
Idź do strony:
William Shakespeare Komedia omyłek

 

tłum. Leon Ulrich

Ta lektura, podobnie jak tysiące innych, jest dostępna on-line na stronie wolnelektury.pl.

Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Nowoczesna Polska.

ISBN 978-83-288-3973-1

Komedia omyłek Strona tytułowa Spis treści Początek utworu AKT PIERWSZY SCENA PIERWSZA SCENA DRUGA AKT DRUGI SCENA PIERWSZA SCENA DRUGA AKT TRZECI SCENA PIERWSZA SCENA DRUGA AKT CZWARTY SCENA PIERWSZA SCENA DRUGA SCENA TRZECIA SCENA CZWARTA AKT PIĄTY SCENA PIERWSZA Wesprzyj Wolne Lektury Strona redakcyjna
Komedia omyłek
OSOBY: SOLINUS — książę Efezu EGEON — kupiec syrakuzański ANTYFOLUS z Efezu, ANTYFOLUS z Syrakuzy — bliźniacy, synowie Egeona i Emilii, lecz wzajemnie sobie nie znani DROMIO z Efezu, DROMIO z Syrakuzy — bliźniacy w służbie dwóch Antyfolów BALTAZAR — kupiec ANGELO — złotnik PIERWSZY KUPIEC — przyjaciel Antyfolusa z Syrakuzy DRUGI KUPIEC — mający stosunki handlowe z Angelem SZCZYPAK — bakałarz i czarownik EMILIA — żona Egeona, Ksieni w Efezie ADRIANA — żona Antyfolusa z Efezu LUCJANA — jej siostra LUCJA — służąca Adriany KURTYZAZNA STRÓŻ WIĘZIENIA, słudzy sądowi, służba.
Scena w Efezie
Przyjaciele Wolnych Lektur otrzymują dostęp do prapremier wcześniej niż inni. Zadeklaruj stałą wpłatę i dołącz do Towarzystwa Przyjaciół Wolnych Lektur: wolnelektury.pl/towarzystwo/
AKT PIERWSZY SCENA PIERWSZA
Sala w pałacu książęcym
Wchodzą Książę, Egeon, Stróż więzienia, słudzy sądowi, służba EGEON
Coś zaczął, książę, dokończ bez spóźnienia, 
Niechaj się z życiem skończą me cierpienia.  
  KSIĄŻĘ
Marne twe słowa, kupcze z Syrakuzy, 
Praw naszych gwałcić nie myślę dla ciebie. 
Krwawa niezgoda, którą między nami 
Zrodziło księcia twego okrucieństwo 
Względem niewinnych kupców, mych poddanych, 
Którzy, gdy życia okupić nie mogli, 
Surowe prawo krwią pieczętowali, 
Z mojego serca wypędziła litość. 
Od czasu, gdy się zapaliła wojna 
Między spółziomków twych tłuszczą a nami, 
Na walnych zborach zapadły ustawy, 
Tak w Syrakuzie, jak i w naszym mieście, 
Że wszelki handel ustał między nami, 
Że jeśli człowiek zrodzony w Efezie 
Będzie schwytany na waszych jarmarkach, 
Jak każdy kupiec rodem z Syrakuzy, 
Co się w Efezie odważy pokazać, 
Zapłaci gardłem i dóbr konfiskatą, 
Jeśli tysiąca grzywien nie wyliczy 
Na okup swego zuchwalstwa i życia. 
Gdy twój dobytek, najwyżej ceniony, 
Dochodzi ledwo stu grzywien wartości, 
Ustawy nasze na gardle cię karzą. 
  EGEON
To mą pociechą, że z zachodem słońca 
Cierpień mych wszystkich doczekam się końca. 
  KSIĄŻĘ
Lecz wprzódy w krótkich opowiedz mi słowach, 
Dlaczego dom twój rodzinny rzuciłeś 
I co cię mogło przygnać do Efezu. 
  EGEON
Z wszystkich boleści boleść jest największa 
Żal opowiadać niewypowiedziany. 
By jednak dowieść, że śmierć na mnie czeka, 
Nie żebym pragnął wasze prawa gwałcić, 
Lecz że poszedłem za głosem natury, 
Powiem, co smutek dozwoli powiedzieć. 
Ujrzałem światło dzienne w Syrakuzie, 
Pojąłem żonę, która, gdyby nie ja, 
Błogie by życie w swoim wiodła mieście, 
Która i ze mną byłaby szczęśliwa, 
Gdyby się losy na nas nie sprzysięgły. 
Rósł mój majątek, radość była w domu, 
Do Epidamnum każda moja podróż 
Wielkie pieniądze przynosiła w zysku; 
Wtem wieść odbieram, że agent mój umarł; 
Trwoga o towar na szwank wystawiony 
Z objęć małżonki wydarła mnie nagle. 
Po długich sześciu miesiącach rozdziału, 
Choć bolejąca pod słodkim ciężarem, 
Który kobietom przeznacza natura, 
Żona ma, wszystkie załatwiwszy sprawy, 
Gdziem czekał na nią, przybyła bezpiecznie. 
A za przybyciem została w dni kilka 
Szczęśliwą matką rozkosznych dwóch chłopców, 
A dziwnym trafem tak sobie podobnych, 
Że imię tylko obu rozróżniało. 
O jednej porze w tej samej gospodzie 
Równie podobnych do siebie dwóch synów 
Naraz uboga powiła kobieta; 
Od biednej matki kupiłem bliźniaków, 
Ażeby później dzieciom mym służyli, 
Lecz wkrótce żona, z synów swoich dumna, 
Co dzień nagliła o powrót do domu, 
I ach! zbyt prędko uległem jej woli! 
Więc w Epidamnum siedliśmy na okręt; 
Lecz już o milę od brzegu bałwany, 
Zawsze posłuszne wiatrom rozdąsanym, 
I żal, i rozpacz w duszach nam zbudziły; 
Za chwilę wszelka zagasła nadzieja. 
Słabe światełko, co spadało z nieba, 
Tylko straszniejsze dawało świadectwo, 
Że lada chwila śmierć zajrzy nam w oczy. 
Choć sam gotowy umrzeć bez szemrania, 
Żony mej słysząc szlochania i krzyki, 
Nieuniknionym losem przerażonej, 
I słysząc płacze słodkich mych niemowląt, 
Które kwiliły za przykładem matki, 
Niebezpieczeństwa jeszcze nieświadome, 
Dla mnie i dla nich szukałem ratunku, 
Jedna została nam tylko nadzieja: 
W łodzi szukali majtkowie ratunku, 
Nam został okręt na pół zatopiony. 
Żona troskliwa o młodsze niemowlę 
Wiąże je, płacząc, do drąga, co zwykle 
Służy wśród burzy na maszt zapasowy, 
A razem jedno z dwóch kupionych bliźniąt: 
Równą usługę jam dwóm drugim oddał. 
Kiedy bolesną skończyliśmy pracę, 
Z wlepionym okiem w skarby nam najdroższe 
Ja się i żona moja nieszczęśliwa 
Przywiązaliśmy do dwóch kończyn masztu. 
Świszczące wichry i prądy nas niosły, 
Jak się nam zdało, do brzegów korynckich. 
Kiedy na koniec z chmur wyjrzało słońce, 
Mgły rozpędziło wiszące nad nami, 
Siłą promieni swych ukołysało 
Ryczące fale, ujrzeliśmy razem 
Z dwóch stron płynące dwa ku nam okręty, 
Z Koryntu jeden, z Epidauru drugi. 
Lecz nim dobiegły — nie wymagaj więcej — 
Z tego, com wyrzekł, sam domyśl się reszty. 
  KSIĄŻĘ
Prowadź rzecz, starcze, bo nad twoim losem 
Możemy płakać, nie mogąc przebaczyć. 
  EGEON
Gdyby bogowie tak jak ty zdziałali, 
Skarżyć ich teraz nie miałbym powodów, 
Że bez litości ongi dla mnie byli. 
O pięć mil jeszcze statki od nas były, 
Gdy nawa nasza trąciła o skałę, 
A uderzenie było tak potężne, 
Że maszt w pośrodku strzaskał się na dwoje. 
Los, co sprowadził ten rozwód okrutny, 
Zostawił razem mnie i żonie mojej 
Słodkiej pociechy i łez gorzkich powód. 
Jej część, niestety! niosącą na sobie 
Nie mniejszą boleść, ale mniejszy ciężar, 
Z większą chyżością wiatry pogoniły 
I w naszych oczach z Koryntu rybacy, 
Jak się nam zdało, troje ocalili. 
Nas także wkrótce drugi okręt zbawił. 
Gdym dzieje nasze majtkom opowiedział, 
Dali gościnne rozbitkom przyjęcie, 
Nawet pragnęli wydrzeć łup rybakom, 
Tylko ich barki marsz nazbyt leniwy 
Zmusił ich w końcu płynąć do ojczyzny. 
Tak całe szczęście żywota straciłem. 
Na to mnie tylko zły los mój oszczędził, 
Bym nieszczęść moich smutne prawił dzieje. 
  KSIĄŻĘ
Opowiedz teraz, co się wydarzyło 
Tobie i dzieciom, za którymi płaczesz, 
Od dnia niedoli do dzisiejszej chwili. 
  EGEON
Syn młodszy, ale trosk mych przedmiot starszy, 
Zaledwo doszedł osiemnastej wiosny, 
Zaczął o losy brata się
1 2 3 4 5 6 7 8
Idź do strony:

Darmowe książki «Komedia omyłek - William Shakespeare (Szekspir) (co można czytać .txt) 📖» - biblioteka internetowa online dla Ciebie

Uwagi (0)

Nie ma jeszcze komentarzy. Możesz być pierwszy!
Dodaj komentarz