Darmowe ebooki » Gawęda » Janko Cmentarnik - Władysław Syrokomla (biblioteka online darmowa .TXT) 📖

Czytasz książkę online - «Janko Cmentarnik - Władysław Syrokomla (biblioteka online darmowa .TXT) 📖».   Wszystkie książki tego autora 👉 Władysław Syrokomla



1 2 3 4 5
Idź do strony:
Władysław Syrokomla Janko Cmentarnik

 

Ta lektura, podobnie jak tysiące innych, jest dostępna on-line na stronie wolnelektury.pl.

Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Nowoczesna Polska.

ISBN 978-83-288-3958-8

Janko Cmentarnik Strona tytułowa Spis treści Początek utworu Janko Cmentarnik I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX Epilog Przypisy Wesprzyj Wolne Lektury Strona redakcyjna
Janko Cmentarnik Gawęda ludowa
W naszéj wiosce za mych latek, 
Inszy1 bywał ruch: 
I wesele, i dostatek, 
Każde dziéwczę gdyby2 kwiatek, 
Każdy chłopiec zuch! 
 
Dziś na rozum ludzie biorą, 
Ale idzie cóś3 niesporo4 — 
Insze czasy masz! 
Szarém kwieciem łąka kwitnie, 
Pokarlały kłosy żytnie, 
Zbladła ludziom twarz! 
 
Czy w jesieni, czy to w wiośnie, 
Były piękne dni; 
Czy pracujem — serce rośnie, 
Czy się bawim — to rozgłośnie, 
Aż gospoda drży! 
 
Dzisiaj ludzie już nie tacy 
I do czarki, i do pracy — 
Wiém5 ich siłę, wiém! 
A ojcowie dzielni, starzy, 
Spoczywają u cmentarzy 
Wiekuistym snem!... 
 
Pójdę do nich: na mogile 
Będę płakać rad; 
Do nich miodu dzban wychylę, 
I pogwarzę słodko, mile, 
Z ludźmi dawnych lat. 
 
Przyjaciele Wolnych Lektur otrzymują dostęp do prapremier wcześniej niż inni. Zadeklaruj stałą wpłatę i dołącz do Towarzystwa Przyjaciół Wolnych Lektur: wolnelektury.pl/towarzystwo/
Janko Cmentarnik
I
Jak ponad grobem wśród nocnéj pory 
Błądzą ogniki i meteory, 
Tak dni ubiegłe, dawne dni nasze, 
Zawsze uroczy promień opasze. 
Choć one były zwykłemi dniami, 
Ludzie ci sami i tacy sami, 
I świat, i człowiek jedną miał dolę: 
Chmury na niebie, troski na czole; 
Niekiedy jutrzni promień szeroki 
Rozjaśnił serce, przebił obłoki, 
I znów się ukrył za gęste mgliska; 
Z niebios deszcz pada, z oczu łza tryska, 
I tak się ciągle miesza na ziemi: 
Chwilka pogody z dniami tęsknemi; — 
A jednak promień przeszłości złoty 
Każe zapomnieć chmur i tęsknoty: 
Gdy w tamtą stronę myśli pobiegą6, 
Rzewniéj na sercu — Bóg wié dlaczego! 
Rok dawno zbiegły dziwne ma wdzięki! 
Bo to rówieśnik naszej jutrzeńki7; 
A tamci ludzie dlatego mili, 
Że w naszém życiu świadkami byli 
Piérwszéj pielgrzymki — kiedyśmy śmieli 
Ku niewidomym celom lecieli, 
Za motylami, to za kwiatkami, 
Za wszystkiém piękném, co oko mami, 
Za wszystkiém miłem, co serce pieści, — 
Nie tak jak dzisiaj — gdy syn boleści, 
Zaznawszy świata, głowę schyliwszy, 
Co chwila mędrszy i nieszczęśliwszy, 
Obarczon ciężką sakwą podróży, 
Gdy mu dawniejsza siła nie służy, 
Krwawiąc się cierniem i ostrém zielem, 
Idzie do celu — a grób tym celem. 
 
Podoba Ci się to, co robimy? Wesprzyj Wolne Lektury drobną wpłatą: wolnelektury.pl/towarzystwo/
II
Święta jutrzeńko mojego rana! 
Tyś była chmurna i opłakana, 
Ot taka sama i w każdym względzie 
Jak dzień dzisiejszy, jak jutro będzie. 
A jednak nie wiem i skąd? i po co? 
Nad twém wspomnieniem światła migocą; 
A przy tych światłach gdy się rozmarzę, 
Lubię oglądać dawniejsze twarze, 
Miejsca, gdzie moje zbiegło zaranie, 
Gdzie dzisiaj noga już nie postanie. 
I patrzę czasem, i tęsknię rzewno 
Za ową barwą mglistą, niepewną; 
Za temi dachy, gdzie życie biegło, 
Za tamtych świątyń znajomą cegłą, 
Za tamtym wiatrem, łąki przekosem, 
Za tamtych ludzi wzrokiem i głosem, 
Z którymi niegdyś żyło się ściśléj, 
Łamiąc chléb bratni, mieniając8 myśli... 
 
Gdy spracowane ramię zaboli, 
Gdy pulsa9 życia tętnią powoli, 
Człek ciężko westchnie: «Boże mój Boże! 
Tam świeżość dawną zyskałbym może, 
Widok stron tamtych i tamtych twarzy 
Zastygłe serce pewnie rozżarzy...» 
Śmieszne rojenia! puste gawędy! 
Wszak czas i życie szły i tamtędy; 
A tamte miłe dachy ze słomy 
Pokrył mech siwy, mnie nieznajomy; 
Drzewka, com niegdyś kochał jak braci, 
Musiały wzrosnąć w nowéj postaci — 
A cóż mi po nich? myśl ma pochmurna 
Chciała w nich widziéć dawne konturna10, 
A one wzrosły jak wszystkie drzewa; 
A wiatr tam dzisiaj inny powiewa; 
Inaczéj huczą kościelne dzwony, 
Jeden rozbity, drugi zmieniony... 
A twarze ludzkie?? jak karta biała: 
Tam każda chwila cóś zapisała. 
Nowe kolébki ściele niewiasta; 
Co było dzieckiem — w męża urasta, 
Co było mężem — dzisiaj skroń siwa, 
Co było starcem — w grobie spoczywa. 
To jacyś obcy... nie chcę tych ludzi: 
Ich widok tylko boleść mi wzbudzi! 
Cóś znajomego, cóś mi się roi; 
Lecz to nie tamci, lecz to nie moi! 
Na twarzach zmarszczek głębokie żłoby, 
Ślad wieku, smutków albo choroby; 
Już głos dziewiczy, co ucho pieści, 
Ostro
1 2 3 4 5
Idź do strony:

Darmowe książki «Janko Cmentarnik - Władysław Syrokomla (biblioteka online darmowa .TXT) 📖» - biblioteka internetowa online dla Ciebie

Uwagi (0)

Nie ma jeszcze komentarzy. Możesz być pierwszy!
Dodaj komentarz