Darmowe ebooki » Wiersz » Życie na Korei - Andrzej Sosnowski (bibliotek cyfrowa TXT) 📖

Czytasz książkę online - «Życie na Korei - Andrzej Sosnowski (bibliotek cyfrowa TXT) 📖».   Wszystkie książki tego autora 👉 Andrzej Sosnowski



1 2 3 4 5
Idź do strony:
Andrzej Sosnowski Życie na Korei

 

Ta lektura, podobnie jak tysiące innych, jest dostępna on-line na stronie wolnelektury.pl.

Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Nowoczesna Polska.

ISBN 978-83-288-5242-6

Życie na Korei Strona tytułowa Spis treści Początek utworu Latem 1987 Biebrza, Czerwone Bagno Czas i pieniądz Rozmowa na wycieczce Spacer przed siebie Życie na Korei Wiersz dla twojej córki Milenium Jesień Posłowie Wiersz dla Oberona Śmierć człowieka nieuformowanego Esej o chmurach Gwałtowna moc zanikania Czym jest poezja Wiersz dla Becky Lublinsky Trzy wiersze z bliskiej północy Huntsville Wild Water Kingdom All that jazz Przypisy Wesprzyj Wolne Lektury Strona redakcyjna
Życie na Korei
Przyjaciele Wolnych Lektur otrzymują dostęp do prapremier wcześniej niż inni. Zadeklaruj stałą wpłatę i dołącz do Towarzystwa Przyjaciół Wolnych Lektur: wolnelektury.pl/towarzystwo/
Latem 1987
A było tak, że twoja śmierć usiadła w moim cieniu, 
żeby się o mnie oprzeć, odetchnąć moimi myślami. 
Zerwałem się z miejsca, szukałem słońca w zenicie. 
Uzbroiłem się po zęby w humor i witaminy.  
 
Wzruszyłem ramionami i strząsnąłem duszę, 
zerwałem czarny bandaż, czarną łunę z pamięci. 
Dodałaś mi polotu. Jadłem owoce garściami. 
Mikroelementy stanęły na straży komórek.  
 
Szybko, celowo chodziłem, od sprawy do sprawy, 
wskoczyłem nawet w ślub nucąc epitalamia. 
Zacząłem nawet ćwiczyć: biegi, pompki, sprężyny — 
i żadnych nadużyć na niewczesny umór. 
 
To dni były na umór, a każdy sen wściekły 
po aurze przywidzeń i zawrocie zmysłów 
jak wielki napad na powierzchnię ziemi, 
kołatanie ciała, żeby wejść w zimową kwaterę.  
 
I goniłem w piętkę, traciłem wysokość, 
gubiłem krok i miarę, i traciłem oddech — 
zgubna poriomania, szalone podróże — 
nie z Bordeaux do Nűrtingen, ale zawsze. 
 
Ziemia pod stopami wszędzie taka miękka — 
czułem, że stopy grzęzną w niej po kostki. 
A w nocy — łóżko było jak zapadnia 
i bez szmeru usuwało się spod ciała.  
 
Później luki w pamięci, zapatrzenia w okno — 
tam mała dziewczynka w bloku naprzeciwko 
uśmiecha się z żyletką pomiędzy zębami. 
Myślę o jej chłodnych pocałunkach.  
 
Biebrza, Czerwone Bagno
Potrzeba dobrodziejstw: krótkie dni, 
wartkie lata, kiedy życie wieczorem 
wypada z torów języka i przystaje nieme 
u naszych stóp, łasi się i je z ręki, 
są do niczego. To tylko nerwy, mówisz, 
a wokół szaleją bladolice burze 
jak błyszczące ekrany.  
 
Wychylić się przez okno, powiewając 
białą chustką na piorunochronie? 
Albo wycieczki, też coś, np. słynna wieś 
lecz cóż znowu? Wieś 
kaput. To już ostateczność, mówisz, 
usiąść nad Biebrzą i moczyć kij w wodzie, 
z butelką zamiast haczyka. 
 
Przez całą drogę śpiewaliśmy psalmy. 
Twój przegląd tamtych dni na palcach 
jednej ręki, ile ci wyszło? Spójrz, 
tęcze rosną w czterech rogach świata 
kiedy wchodzimy lekko lewa prawa 
w błękitne przestrzenie ozonu. 
Nasze uśmiechy lecą w złote tło wieczoru, 
nasze rozkazy śpią pod kopertami zegarków. 
Płoniemy cicho jak torf.  
 
Podoba Ci się to, co robimy? Wesprzyj Wolne Lektury drobną wpłatą: wolnelektury.pl/towarzystwo/
Czas i pieniądz
Dzień stanął w mglistym cieple 
Pisk dzieci w żeliwnej wodzie 
Zgrzyt rozochoconych łóżek w suchych portach 
Przeglądamy się w krótkich kałużach 
Z rogami lamp na czubkach głów 
Nasze pocałunki fruwają jak chude nietoperze 
I każdy idzie w stronę swoich oczu 
Kocich gwiazdek na księżycowych tarczach 
Albo kryształków rosy na pajęczynach  
 
Iluzja pościgu powstaje trochę później 
Kiedy nuda kładzie sztuczne światło na szarzejącym mózgu 
I zegar poklepuje po ramieniu 
A sekundy są jak szeregowi szpicle 
O nogach migocących jak tłum złotówek 
Czy jednak można nas o coś oskarżyć 
O życie bez większego wysiłku 
Dwa trzy tygodnie w tym samym kolorze 
Rozdania bez znaczenia 
 
Kiedy rozkładasz się pod obcym dachem 
Skrupuły smakują jak opłatek  
 
Lata posiłków w milczeniu i napięciu 
Po słabnący uścisk sumienia na gardle 
I zamierający wiatr z piątej pieśni piekła 
I to że musimy zadawać sobie ból 
Żeby wszystko szło śpiewająco 
 
Rozmowa na wycieczce
Tyle tu stokrotek, zawilców, niezapominajek —  
spróbuj zapamiętać, gdy śpiew znad horyzontu 
ściera zmarszczki z czoła i kołysze pamięć 
przed dryfem umysłu w słabym prądzie nocy. 
Bo sny dosłowne jak świerszczyk zostały daleko, 
gdzie płacz rewolucjonisty nad Heglem.  
 
Ale kiedy to było? Kiedyś na każdym kroku 
cios obuchem sensu, dziś tylko niuanse, 
związki między kometą i wielorybami 
w nurcie Sacramento, akwenach Alaski. 
I sny raczej misterne, w których ona pragnie 
pójść do spowiedzi, a ksiądz na to: „Szaleństwo — 
 
jeżeli popełnisz drogocenny błąd 
może się narodzi nowe społeczeństwo”. 
 
Wydoroślałe jak Bóg w nawiasie ekologii 
te sny, te marzenia wpierw kończą na bruku, 
a potem pod mostem i na samym dnie. 
Jak opłatek dzielimy los tych wielorybów. 
Czyżby? Kiedy świat niby luźna twarz 
powoli zastyga wokół czyjegoś uśmiechu?  
 
Spacer przed siebie
Czy zasłużyłeś na górnolotną fikcję 
tego życia bez faktów, ten wszędobylski sens? 
O zmroku megafony wydają sekrety, 
słowa gór ponad które nie wybiega słońce 
i w rosnącym szumie nasłuchujesz orkiestry 
karnawałowych festynów: żonglerzy i pajace 
ruszają w arterie, dzwonki i czynele 
brzęczą jak obłok jednodniowych muszek. 
I serce robi w tył zwrot, i rozum idzie w rozsypkę, 
kiedy świat ciemnieje w oczach, a one pierzchają 
stropione, tulą się pod powieki albo chowają 
pod krzaczkami brwi, bo mają dość już, dość. 
Kiedy więc przestanę upadać w te światy? 
Kiedy spuścisz z tonu i zaczniesz prząść cienko, 
kiedy spróbujesz ułomnych pejzaży, kątem oka 
spojrzysz, zbierzesz skrawki przydrożnych spraw, 
znajdziesz punkt i z punktu zdejmiesz przyrodę 
ze stanowiska. A potem na spacer 
z kieszeniami pełnymi forsy i wonnych chusteczek 
na wszelki wypadek. I wchodzisz w wieczór 
jak w strzelistą aleję, w ciemności powietrze 
gęstnieje od widm: ich głosy pulsują 
niby rechot żab, wysoki hymn komarów. 
 
Informacje o nowościach w naszej bibliotece w Twojej skrzynce mailowej? Nic prostszego, zapisz się do newslettera. Kliknij, by pozostawić swój adres e-mail: wolnelektury.pl/newsletter/zapisz-sie/
Życie na Korei1
Może już czas powołać się na szczęście, 
może nie przyprą cię do muru, może nie staniesz 
oniemiały z ustami spiętymi wstydem gęsto 
tłumacząc się z anachronizmu. Tylko pomyśl: 
twoje prędkie słowa są znowu przeczuciem 
upalnych żniw i tego zachwytu o zmierzchu, 
kiedy ruszają tańce, oszołamiające 
antycypacje tych zdawkowych miłostek 
orzeźwiających jak cierpkie jabłuszko, 
które zrywasz od niechcenia, przechodząc przez sad, 
nadgryzasz i odrzucasz. I życie jest tak nagle 
rozkosznym przeciąganiem się, protekcjonalnym 
ziewnięciem do słońca: już tu
1 2 3 4 5
Idź do strony:

Darmowe książki «Życie na Korei - Andrzej Sosnowski (bibliotek cyfrowa TXT) 📖» - biblioteka internetowa online dla Ciebie

Uwagi (0)

Nie ma jeszcze komentarzy. Możesz być pierwszy!
Dodaj komentarz